Ze is er niet meer....

Posted: 3 februari 2020
Category: Eigen Content

Het is zaterdagavond, zomaar een zaterdagavond in januari. Ik had nog taart staan in de koelkast. Lekker denk ik en pak twee stukjes uit de doos. Vriendlief is nog niet thuis. Hij had het druk vanavond in het restaurant. Ik zet de taart op tafel en plof terug op de bank, lees mijn telefoon en schrik. Ze is er niet meer.
De moeder van mijn o zo lieve vriendin. Ik zit gelijk recht op vanuit mijn hangende houding en besef dat ik totaal niet op de hoogte was van de situatie.

Wij zijn allebei van dezelfde leeftijd en leerde elkaar kennen 16 jaar geleden. Mijn halve leven deel ik al met haar. De ups en downs en ook onze kluskracht, want zo leerde ik haar kennen. Tijdens het grasmaaien, heg knippen of onkruid wieden om wat bij te verdienen. Bijzonder hoe er dan zo’n grote vriendschap uit kan ontstaan.

Met haar moeder kon ik goed praten. Ze had me door op jonge leeftijd, zo vroeg ze altijd of ik haar niet wat moest vertellen. Ik krijg nog een glimlach op mijn gezicht als ik eraan terug denk. Tot het moment daar was en ik me uitte. Trots dat ze was.

Hé hé eindelijk… dat was van haar gezicht af te lezen en dan nu op mannen jacht. Ze wist veel dingen na die tijd van mij. Over m’n doen en laten, want als ik op date ging dan wist zij waar ik was. Ik heb grote stappen kunnen maken op jonge leeftijd door er goed over te kunnen praten. Daarvoor ben ik haar nog steeds dankbaar. Later zijn we elkaar uit het oog verloren. Altijd vroeg ik wel aan haar dochter hoe het ging met haar. Tot het moment daar is en dat niet meer hoeft…