Je eigen lichaam niet kennen..

Posted: 14 mei 2018
Category: Eigen Content

Ik ken mijn lichaam nu al 22 jaar, bij elke ding wat voelde kon ik verklaren.. maar nu bang zijn in mijn eigen lichaam is het engste wat er is.

Ik was hiervoor een gezonde jongen die van zijn lolletje hield.. Ik leefde mijn leven zoals ik dat wilde en genoot van elk moment in mijn leven. Natuurlijk had ik als elke jongen mijn mindere punten.. Maar nu bang zijn en jezelf niet kennen is het ergste wat je overkomt.

Ik als persoon houd ervan om met mensen te praten en sociaal te zijn… maar die ene dag niet, ik wilde alleen zijn en wilde niemand om mij heen. Waarom geen idee… maar nu ik er over nadenk is dat niet raar.. vrienden stootte ik weg, familie stootte ik weg, ik wilde alleen zijn en muziek op 50 en heerlijk schoonmaken! 

Vervolgens voel je je ineens heel duizelig worden en denkt dat je moe bent… Je gaat niets vermoedend op bed liggen en valt in slaap. 

In je slaap draai je naar je linkerzijde en alles begint ineens te draaien.. (alsof je dronken bent, maar dan 3x zo erg). Ik draai mezelf snel terug op mijn andere zijde en hervat mijn slaap. 

Volgende ochtend wordt ik wakker met lichtelijke hoofdpijn en doe alsof er niets aan de hand is… ik stap mijn bed uit en t wordt ineens zwart voor mijn ogen. Dan wordt je ineens wakker op de grond alles draait en je denkt “ohhhh, ik heb nog niet ontbeten.. dat zal het zijn…” maar toch het voelt raar… 

Vervolgens stap ik onder de douche vandaan en maak ik mij klaar om naar mijn werk te gaan! Hoofdpijn is er nog en flink duizelig ook.. het besef dat ik naar mijn fiets ga is er niet.. ik vergeet veel… me tas.. en dan sta je ineens zonder jas buiten… snel alles maar gepakt en op naar mijn werk… 

De wereld is raar in mijn ogen, het is vaag en er komt weinig binnen… onderweg naar mijn werk probeer ik mij te focussen op het verkeer, maar veel van binnen komt er niet.. 

Op mijn werk aangekomen, heb ik nog weinig besef.. Ik begroet mijn collega’s allemaal, en start mijn computer op.. Vervolgens vragen collega’s hoe je weekend was.. ik begin te praten… maar het zoeken naar woorden is moeilijk.. hoe dan?! Hoe kan dit… mijn collega’s merken dit op, en ik begin mezelf echt zorgen te maken… ik peins er niet over en bel de huisarts.. Ik kon over een uur gelijk komen… 

Ik probeer te werken, maar het lukt niet.. waarom lukt het mij niet.. wat is er aan de hand met mijn lichaam… dit ken ik niet.. de tijd dat ik weg moet gaan, duurt lang maar is eindelijk aangekomen.   

Ik fiets hetzelfde als de heen weg naar huis, bang en onzeker zit ik op de fiets… dit herken ik echt niet…

Bij de huisarts aangekomen, ging alles als een stroomversnelling verschillende testen en als uiteindelijke uitslag “je moet naar de Spoed Eisende Hulp”. Ik zo naar huis gefietst en daarvoor mensen gebeld en had vervoer naar het ziekenhuis. 

Het besef had ik allemaal niet meer, het was een rollercoaster waar ik in zat.. waar ik niet even uit kon stappen. 

In het ziekenhuis aangekomen werden er veel onderzoeken gedaan.. Uiteindelijk de uitslag “ik wordt opgenomen” ze denken aan een herseninfarct… 

Dan breek je… Je wordt bang en ziet je toekomst onder je neus voorbij glijden… alles waar je ooit hard voor gevochten heb… is even in een klap weg… bang voor de onzekerheid, bang voor alles…

Dan lig je ineens op Neurologie aan allerlei monitoren… je wordt 12 uur in de gaten gehouden.. ik lig op een afdeling met oude mensen, niet even leeftijdgenoten niets! Nee je bent alleen! De hele dag wordt je ondersteund door je vrienden en dan gaan ze weg.. het besef komt binnen.. ik ben alleen en ik breek… alles schiet aan mij voorbij, en ben bang dat ik hier alleen voor sta… 

Om de 2 uur wordt je wakker gemaakt, en controleren ze alles.. Ook in de nacht gebeurde dit.. Ik heb niet geslapen… ik heb niets, ik heb alleen liggen nadenken en huilen, want ik ben echt bang… 

De volgende ochtend ga je allerlei onderzoeken af; MRI en een hart-echo wordt gemaakt… De engste scenario’s worden je verteld en je bent alleen… Met het uur wordt ik banger en met het uur snap ik het niet meer… 

Dan komt de arts en wordt er verteld dat ze niets kunnen vinden.. Het wordt raar, want hallo praten doe ik niet normaal…

Ik mag naar huis, ene kant een opluchting andere kant zit je vol vragen…. wat was dit dan… waarom laat mijn lichaam mij in de steek… 

Thuis aangekomen ben ik moe ik ga slapen… mensen die dierbaar zijn, zijn er voor mij en staan ook ineens voor mijn neus, maar besef nee dat heb ik nog niet… 

Ik ga weer slapen… en volgende dag wordt ik wakker… en voel me niet goed, alleen mijn spraak is raar… hoe dan.. hoe kan mijn spraak niet goed zijn… najaaa t zal wel.. de dag schiet voorbij… en dagen duren lang, want rusten moet ik… 

Uiteindelijk ga ik met mijn broertje naar de supermarkt, maar ik wordt ineens gek.. gek van mensen… gek van wat? Hoe kan dit! Ik wil naar huis.. en ga t gelukkig al… 

s’Avonds wil ik met vrienden zijn en gezelligheid om mij heen..  We gaan naar een poolcentrum, zelf ben ik geen liefhebber van poolen, maar wil genieten.. lol hebben.. afleiding! 

De hele avond gaat het goed, tot ik ga roken.. en er een ventilator is die het verkloot! Ik werd helemaal gek van dat ding en wilde weg weg naar huis… Maar ik laat mij zelf echt niet kennen, want mijn vrienden moeten het ook leuk hebben.. en wil niet weer alles voor ze verpesten! 

Ik zwijg, maar gelukkig was ik niet de enige die wilde gaan… Gelukkig… 

Thuis aangekomen, lig ik in bed.. huilen doe ik weer.. alsof ik nog niet genoeg gehuild heb, maar emoties zitten hoog.. 

Maar ik wil dit niet, ik wil niet iedereen vragen… ik wil weer lachen, ik wil weer zelfstandig kunnen zijn.. ben ik dat nu echt kwijt? Ik weet t niet…! 

Mag ik alsjeblieft uit die rollercoaster worden gehaald, ik wil door…!!

Nu 2 weken later, is er nog geen verbetering. Ik praat moeilijk en drukte kan ik niet aan.. Wat is er toch met mij aan de hand.. Met verschillende mensen heb ik gesproken, en kunnen zich vinden in t verhaal van een tia.. Maar waarom kan t ziekenhuis het niet verklaren..???

Nu weer wachtend op een second opinion naar een ander ziekenhuis….. En hopen op bevestiging.