“Ik wil je even zeggen, dat ik er niet achtersta!”

Posted: 7 januari 2019
Category: Algemeen , Binnenland , Nieuws

Terwijl ik nietsvermoedend  mijn telefoon opneem in de metro, zijn dit de eerste woorden die er klinken. Het is mijn moeder. “Ik vind t zo erg” zegt ze, “het houdt me de hele dag al bezig.“  Ik weet in eerste instantie  niet waar ze het over heeft, maar ze bedoeld de Nashville verklaring.

Ik ben opgegroeid in een redelijk streng christelijke omgeving van op zondag twee keer naar de kerk en tussendoor naar zondagsschool. Ik ben dat geloof al jaren ontgroeit, maar mijn moeder is een true believer. Vaak hebben we discussies gehad over het geloof, maar ook waarop ze stemde en of dit een partij was die negatief stond tegen homo’s.    

Wat gisteren begon als een klein berichtje, werd al snel opgepikt door de media. En terecht. Want waarbij het  bij #sorryjohan ging over voetbalpraat (wat je daar ook van mag vinden), gaat het hier over een openlijke schending van ons grondrecht. Het recht om te zijn wie je bent.

Het is goed dat prominenten en kerk zich openlijk uitspreken tegen deze ondertekening. Vlaggen die wapperen bij kerken en aangifte van discriminatie.  Dat mag landelijke aandacht hebben.

Maar dat moment dat mijn moeder me belde om te zeggen dat ze zich moest uitspreken, openlijk, om mij te laten weten dat ze er niet achter staat. Dat ze heeft uitgezocht of haar kerk het manifest getekend had (wat niet zo was). Dat ze uitzocht of haar omroep, haar politieke partij hier achter stond.   En dat ze alleen daarvoor belde. Op een gewone maandagavond . Dat emotioneerde mij enorm.

Cor