Gebroken Hart

Posted: 11 juni 2018
Category: Eigen Content

Bijna iedereen heeft wel eens de pijn van een gebroken hart gevoeld. Je hebt een relatie en je geeft je hart aan de ander, in de veronderstelling dat ze er goed voor zullen zorgen. Dit gaat een tijdje goed, en je je geeft jezelf steeds meer over aan de ander. Totdat het misgaat. Ze maken je hart kapot, breken het in stukjes, vertrappen het, gooien het voor een trein of verscheuren het met hun blote handen.

Zij gaan verder met hun leven, en jij blijft alleen en gebroken achter. Alles doet pijn, alles herinnerd je aan je gebroken hart. Je denkt nooit meer te kunnen houden van iemand.

Daarna komt uiteindelijk de acceptatie. Ja, de ander heeft je gebroken, en ja je hebt nu pijn. Maar, dit is niet wie je bent. Je herpakt jezelf en gaat verder met je leven. Langzaam maar zeker gaat het steeds ietsjes beter, de pijn verminderd, de gedachten aan de ander verdwijnen. Als je geluk hebt hoef je de ander ook niet meer te zien. Uiteindelijk verdwijnt de pijn, en daarvoor in de plaats komt kracht. Je bent wijzer geworden van de pijn, sterker. Je leven gaat verder, misschien zelfs wel beter dan voor je de ander tegenkwam.

Maar dat betekend nog niet dat je hart weer helemaal de oude is.

Maar wat nu als je eigen verstand je hart breekt? Als ineens je verstand, je hersenen, je enige voorwaarde om normaal te kunnen functioneren, niet meer functioneert?

Ik heb mijn hele leven al problemen gehad met mijn lichaam. Ik ben spastisch, dus ik weet dat ik mijn lichaam soms niet kan vertrouwen. Het maakt bewegingen die ik niet zelf aanstuur, onverwachts en soms best intens. Ik kan hier zelf soms nog steeds van schrikken, want ja ik sla ook wel eens per ongeluk mensen. Toch heb ik hiermee leren leven. Ik heb mezelf herpakt, geleerd hoe ik er mee om kan gaan. Ik heb weer geleerd hoe ik van mijn lichaam kan houden. Vanaf dat moment had ik besloten; ik heb een lichaam wat niet wil, maar gelukkig is mijn verstand wel gezond.

Nu is dat ineens niet meer het geval. Nadat ik door een spasme ben gestruikeld op straat, heb ik heel veel last van mijn hoofd (want ja, een stoeprand koppen is geen goed idee). Mijn geheugen is slecht, ik ben continu woorden kwijt en ik kan mijn eigen gedachten niet meer volgen. Mijn concentratie – die ik bijvoorbeeld nodig heb om te voelen wanneer en waar er een spasme opkomt – is heel slecht. Hierdoor kan ik lichamelijk ook minder goed functioneren.

Het enige waarop ik dacht te kunnen vertrouwen is weg, mijn gezonde verstand heeft mij in de steek gelaten. Mijn hart is gebroken, in duizend stukken. Alles doet pijn, en iedere gedachte leidt tot frustratie, die me weer herinnerd aan het feit dat mijn hoofd kapot is.

Net als een gebroken hart zal ook dit uiteindelijk helen. Uiteindelijk zal ik accepteren dat mijn hoofd niet meer zo snel is als vroeger, dat alles nu eenmaal even net iets langer duurt. Langzaam maar zeker zal mijn hoofd weer genezen, mijn geheugen weer gaan werken en mijn concentratie terugkomen. Zoals het er nu uitziet, zal ik volledig herstellen. Maar wanneer? Dat weet niemand. Uiteindelijk zal het beter worden, en zal de frustratie plaats maken voor kracht. Ik zal hier sterker uitkomen dan iemand maar durft te dromen. Mijn leven gaat verder, en wordt beter.

Maar dat betekend nog niet dat mijn hart nu niet gebroken is.