Daniël Unutan (17): ‘Ik denk dat ik eeuwig vrijgezel blijf’

Posted: 25 november 2019
Category: Binnenland , Nieuws

„De basisschool ging goed tot groep 3. Vanaf toen werd ik buitengesloten, gebashed. Vieze stink-Turk zeiden ze. Of dat mijn moeder op een man leek – zij heeft veel tatoeages. Ik ben zelf ook niet de makkelijkste. Als iemand gemeen tegen mij ging doen, ging ik zorgen dat díe persoon ging huilen. Is dat pesten of zelfverdediging? Uiteindelijk kreeg ik een afgezet stukje schoolplein waar ik één iemand tegelijk naar kon meenemen om te spelen. Als ik niet meer naar de les wou ging ik naar de praatjuf, hoe heet dat, de pedagogisch medewerker. Die heeft mij heel goed geholpen. Als er iets was moest ik janken. Het was net GTST in dat hokje van haar.”

Groepsapp
„Ik ben niet zo van het uit de kast komen maar als iemand het vraagt zeg ik eerlijk dat ik op jongens val. Het ligt er wel aan op welke toon ze het vragen. Ik word ook weleens nageroepen, door jeugd vooral. Het is meteen: kankerhomo. Best veel LGBT-jongeren zitten thuis in de knoop. Ik heb een groepsapp opgezet met op dit moment, even kijken, veertig mensen van tussen de 12 en 21. Er komen gesprekken langs over rechtszaken, hardcore, vragen over seks. Het is elkaar leren kennen, hulpplatform, gezelligheid – alles ineen. Ik heb geen relatie en ik denk dat ik eeuwig vrijgezel blijf. Iemand mag wel drie keer per week bij mij komen maar als je de hele tijd met iemand bent, word je zo afhankelijk.”

Coolcat
„In de praktijk kan ik alles maar ik hou niet van theorie. Ik heb een tijdje bij Coolcat gewerkt, dat vond ik leuk. Kleding vouwen, klanten helpen. Als Coolcat niet failliet gegaan was werkte ik daar nog steeds. Later kwam ik bij een marketingbedrijf gericht op fondsenwerving. Ik ging langs de deuren voor een goed doel of een loterij, of stond in een winkelcentrum of op een festival. Ik deed ook recruitment: mensen aanspreken op LinkedIn of ze bij ons wilden werken. Nu werk ik bij het klantcontactcentrum van Bol.com. In het weekend sta ik in een club achter de bar.”

Just breathe
„Mijn moeder was vader en moeder tegelijk. Mijn oma is mijn tweede moeder. Mijn vader is Turks. Twee jaar terug heb ik een jaartje contact met hem gehad maar het kwam altijd van mijn kant. Ik dacht: dit werkt niet. De afgelopen twee jaar heb ik kamertraining gehad omdat het thuis niet zo lekker ging. Mijn moeder en ik zijn hetzelfde, om de kleinste dingetjes kunnen we ruzie krijgen. Nu heb ik een appartementje voor mezelf. Na al dit verleden heb ik een tattoo laten zetten, op mijn arm: Just breathe. Gewoon blijven ademen, wat er ook gebeurt. Ik was altijd erg anti-tattoos maar dit heeft echt betekenis. Als ik straks dement ben weet ik nog steeds wat het betekent.”

 

Bron: NRC