Coming-out verhaal: Mijn Coming out

Posted: 28 januari 2019
Category: Comming-out verhalen

Het begint met nieuwe buren, in 1990 dacht ik zo ongeveer. Die kwamen naast ons wonen toen ik in groep 2 van de basisschool zat. Een echtpaar met twee dochters. De oudste kwam bij mij in de klas en al gauw raakten wij bevriend. Gaandeweg onze basisschooltijd was de één nooit ergens zonder dat  de andere ver weg was en men begon ons na verloop van tijd als stelletje te zien.

Wij begonnen ons samen ook als stel te zien. Want ja, wat wisten wij er nu van? De anderen om ons heen wisten het vast en zeker wel beter, toch?

Tijdens de overgang naar de middelbare school besloten haar ouders om werkgerelateerde redenen te verhuizen naar een stad verder weg. Wij gingen hoe dan ook door met onze relatie en we voelden ons zo sterk dat de afstand het niet kon stoppen.

Dat bleek dus een illusie. Bij het intiemer worden van de relatie voelde ik mij steeds ongemakkelijker. Dit voelde niet goed.

In 2000 kwam dan ook een waardige einde aan de relatie. Tranen van verdriet dat de band verbroken was, maar ook opluchting.

Een jaar ging voorbij en ik veranderde in de goede zin van het woord. Ik had mijn gedachten over alles laten berusten en nam de tijd om ze op een rijtje te krijgen. Mettertijd begon ik te beseffen wat er speelde. Ik wist nu zeker dat het niet aan haar lag, ik was de spreekwoordelijke kink in de kabel van onze relatie. Ik hield niet van haar als MIJN vriendin, maar als EEn vriendin. Inmiddels waren mijn gedachten onophoudelijk vaak  bij jongens aanbeland dat het voor mij zo klaar als een klontje was. Ik bezocht diverse fora en probeerde te achterhalen of het klopte. Verhalen over soortgelijke items hielpen mij enorm met het vinden van mijn rust.

Een jaar verder:

Ik hield het echter nog wel allemaal angstvallig geheim.Tot een avondje televisie met mijn ouders daar verandering in bracht.

Op de vraag of het niet eens tijd werd voor een nieuwe vriendin reageerde ik schouderophalend. Dan de vraag “of val je op jongens…?” wat niet echt positief klonk.

Met het zweet blank voor de kop trek ik mijn stoute schoenen aan en zeg “die kans is erg groot ja”

Bam, het hoge woord is er uit. Vaders kijkt nog altijd televisie en moeders vuurt als een een zesloops machinegeweer vragen op mij af die mij bijna letterlijk uit mijn stoel slingerden. ‘Weet je het zeker?’ ‘Heb je al een vriend’ ‘Heb je het al met een jongen gekust/gedaan?’ ‘Hoe ben je zo geworden?’ ‘En hoe zit het met  [naam ex]?’.

Pffff! “Ja, nee, nee, weet niet, das verleden tijd”. Kortom, het was één grote drama.

“Ja, en hoe kun je het dan zo zeker weten. Wat moeten de mensen wel niet denken”.

Whut? Maak je je daar druk om? Ik weet het zo zeker omdat ik het voel. Ik denk aan jongens, chat momenteel met een jongen via MSN. Moeders is inmiddels aardig van slag en kan zich alleen maar druk maken over wat anderen van mij denken.

Goed, lang verhaal in het kort: waar in van moeders alle begrip verwachtte vond ik daar juist de meeste tegenstand en waar ik verwachtte dat mijn vader uit de slof zou schieten was hij juist heel rustig en gelaten.

Zusje en broertje werden vrij kort daarna ingelicht en die reageerden schouderophalend “ja… en?”

Inmiddels heeft moeders er helemaal vrede mee en durft daarover ook tegen anderen open te zijn.

Mijn overige familie heb ik nooit echt ingelicht of zoiets. Die zijn gaandeweg zelf op het idee gekomen. Inmiddels weet iedereen dat ik homo ben, grotendeels vanwege Facebook, maar ook door het gesprek aan te gaan wanneer ze er om vragen. Jullie vragen, ik antwoord. Heel simpel, voor mij althans.

Mijn vrienden waren ook begripvol en later op het werk (ongeveer  5 jaar na in diensttreding ben ik daar uit de kast gekomen) reageerden men wel eerst verbaasd, maar ben vrijwel direct geaccepteerd. Tuurlijk werden en worden er geintjes gemaakt, maar vaak ben ik degene die er oprecht het hardst om moet lachen of ik ben degene die ze maakt. Ik heb nooit ook maar het minste gevoel gehad dat het de bedoeling was om mij te kwetsen.

Daarnaast zing ik inmiddels al 10 jaar als bas bij een kerkkoor, aangesloten bij de Katholieke kerk en ook daar reageerde men positief.

Ik prijs mijzelf zielsgelukkig met de mensen om mij heen. Ik heb, op mijn moeder na in het begin, geen negatieve ervaring meegemaakt wat mijn homoseksualiteit betreft, wat ik enigszins best frustrerend vond aangezien ik al die verdedigingstactieken voor niets had ingestudeerd.

Alleen heb ik er zo verdomd weinig mee gedaan in de jaren na mijn coming-out. Jarenlang (en nu nog steeds) heb ik zoveel mensen om me heen waardoor ik mij nooit alleen voel en daardoor nooit geen drang gehad om een relatie aan te gaan. Daarnaast was ik (tot deze site en WhatsApp groep in mijn leven kwamen) ook helemaal geïsoleerd van de homo-wereld. Alle vrienden waren hetero en had de moed niet om in mijn eentje naar een gaybar te gaan.

Kortom: nooit alleen, maar toch altijd alleen. Hopen dat het veranderd…                                                      

Ingestuurd en geschreven door: Mark



Bekijk ook

Deel het op:

Deze website maakt net zoals de meeste websites gebruik van cookies. Via deze cookies verzamelen wij informatie over uw bezoek en interesses. Om verder te gaan naar onze website, hebben wij dus uw toestemming nodig om u een optimale surfervaring te geven. Klik daarom nu op “Accepteren”. Bedankt voor uw vertrouwen en veel plezier meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten