Comming-out verhaal: Het verhaal van Julian

Posted: 28 januari 2020
Category: Comming-out verhalen

Ik weet al bijna twee jaar dat ik gevoelens heb voor jongens, maar heb het nooit kunnen zeggen tegen iemand. Tot ik een keer op msn met een vriendin aan het chatten was, vroeg ze me of ik iemand anders uit de klas leuk vond. Het was namelijk al tijden een roddel dat wij iets samen hadden.
Ik ontkende maar ze bleef doorvragen. Uiteindelijk floepte ik het eruit: “En wat nou als ik op jongens val?”
Het was toen een tijdje stil (een akelig moment), waarop ze antwoordde dat ze me zou accepteren zoals ik ben en ik regelmatig mijn hart bij haar kon luchten.
Dat was een enorme opluchting. Zij was de eerste die het wist en had het goed opgevat.

Na een week of drie vertelde ik haar dat ik het ook graag aan m’n vriend wilde vertellen. Ik heb iets van een week lang geprobeerd om samen huiswerk te maken, of op vrijdag gewoon samen wat te gaan doen.
Helaas voor mij, was hij nogal druk die week dus kwam het er steeds niet van. Uiteindelijk heb ik op een zaterdagochtend toen ik vroeg wakker werd een uur lang aan een e-mail gewerkt waarin ik hem vertelde hoe de vork in de steel zit.
Ik heb dat weekend iets van een miljoen keer m’n inbox gecheckt in de hoop dat hij me terug zou mailen. Uiteindelijk, zondagavond (voor mijn gevoel een jaar later), mailde hij mij terug dat hij mij volledig accepteerde zoals ik ben. Ik kan niet beschrijven hoe blij ik was toen ik dat las.

Ik heb het iets van twee maanden zo kunnen houden en vond het wel oké dat twee mensen het wisten.
Maar toen kwam die ochtend (ik weet niet hoe ik het anders moet noemen…) dat mijn moeder me de hemd van het lijf vroeg. Het begon met een ander meisje. M’n moeder zat me al half uit te horen of ik haar leuk vond. Toen ik iets van vijf keer antwoordde met “Nee.” was het akelig stil. Toen vroeg ze opeens: “Ben je dan homo?”
Dit hele gesprek was eigenlijk een list om naar deze vraag toe te werken. Ze had namelijk al het vermoeden. Ik lijk volgens haar ontzettend op haar kleine broertje, die ook homo is. In mijn hele doen en laten herkent ze hem in mij en dacht daarom dat ik ook homo was.
Aarzelend knikte ik, waarop m’n moeder begon te glimlachen. Ik besefte dat dit voor haar een bevestiging was.
Later die dag vroeg ze mij of ik het ook aan m’n vader wilde vertellen. Toen ik zei dat ik dat liever nog niet deed, vroeg ze me of zij dat dan mocht doen. Ze wilde namelijk liever geen geheimen hebben voor haar man. Ik stemde toe en wachtte toen maar af wat er zou gebeuren.

Toen m’n ouders die avond gingen ‘wandelen’, besefte ik hoe laat het was. Ik heb m’n vader die avond zo veel mogelijk ontlopen. Hem helemaal niet meer zien, was praktisch onmogelijk, dus laat die avond riep hij me bij zich.
Hij gaf aan er wel moeite mee te hebben, want ik verbreek waarschijnlijk de ‘traditie’. Ik ben namelijk de oudste zoon van de oudste zoon van de oudste zoon en volgens mij gaat dat nog wel even door… Maar hij zei ook dat ik altijd zijn zoon blijf en dat daar geen speld tussen is te krijgen.

Dat was mijn verhaal so far. In totaal weten nu vier mensen het, die het allemaal accepteren.
Wat ik met dit (ongelofelijk lange) verhaal duidelijk wil maken, is dat je echte vrienden het zullen accepteren, anders zijn het niet je vrienden. Je ouders zullen wellicht teleurgesteld reageren, zij verwachtten immers dat je later het gezin zal uitbreiden.
Maar het zijn je ouders en ik verwacht dat ze je daarom, vroeg of laat, zullen accepteren.
Voor degenen die nog niet out zijn: Wacht er niet te lang mee en veel succes!